Tmavý režim
O mněZAWODOWO: Jestem masażystką.. ❤️ WYKONUJE MASAŻE PROFESJONALNE NIE WYKONUJE INNYCH USŁUG ❤️ Nie akceptuje spotkań pod wpływem jakichkolwiek substancji zmieniających świadomość .. jestem świadoma Abstynentką ..
PRYWATNIE: Intelektualistka .. Indywidualistka .. Artystka .. Świadomie dążąca do tego by być lepsza Wersją Siebie .. ♡ Nie szukam relacji żadnego rodzaju na tą chwilę ..
PRYWATNIE: Intelektualistka .. Indywidualistka .. Artystka .. Świadomie dążąca do tego by być lepsza Wersją Siebie .. ♡ Nie szukam relacji żadnego rodzaju na tą chwilę ..
Hledám
Lidi pohlaví:Žena, Muž
Za účelem:Náhodné seznámení, Živé setkání
Preference
Hobby:Masáž
Údaje
Jméno:Klara
Jazyk:Polština
Výška:174 cm
Postava:Několik přebytečných kilogramů
Znamení zvěrokruhu:Panna
Vlasy:Brunet(ka)
Stav:Svobodný(á)
Děti:Nemám
Pití:Nepiju
Kouření:Kouřím občas
Dosažené vzdělání:Vysokoškolské
W tym roku obiecałam sobie, że będzie inaczej. Natura. Jezioro. Morze. Ruch. Ludzie. Relacje. Spokój. Pierwsze lato bez wchodzenia w tę „kryształową bańkę”, która zabiera czas, ciało i powoduje paranoję. Bez zjazdów, bez rozjazdu emocjonalnego bez tego całego chaosu, który przychodzi później. Bo substancje są w pakiecie, z tym wszystkim. Chwila ulgi vs lata walki o zdrowie. Dziś piszę to z plaży. Na trzeźwo. Normalnie. Obecnie. I mam w sobie wdzięczność, że to się zmienia. Że potrafię być tu i nie uciekać. Życzę Ci, żebyś też znalazł swoją drogę. Taką, która daje spokój i więcej życia niż ucieczki.
To mój ostatni wpis na temat che**eksu. Przeszłam dalej. Jeśli chcesz z tego wyjść, zamknij ten portal. Przestań się masturbować, oglądać porno i powtarzać sobie, że robisz to tylko dla większej przyjemności. Jeśli chcesz wyjść z hiperseksualności, szukaj pomocy. Pracuj nad traumami. Nie potrzebujesz uciekać od siebie, potrzebujesz nauczyć się siebie akceptować i kochać. Zadaj sobie jedno pytanie: gdyby nie ten portal, pornografia i przypadkowe kontakty seksualne, czy nadal byłbyś uzależniony od tego konkretnego uzależnienia? Odłącz wyzwalacze. To od nich często wszystko się zaczyna. Z całego serca życzę Ci zdrowia, spokoju i wolności od tego, co odbiera Ci życie. Pozdrawiam serdecznie.
W końcu coś mądrego w tym burdelu 👌
„Pocałuj jej mózg, a jej ciało pójdzie za tym.” Dla wszystkich mężczyzn i nie tylko polecam książkę „Sztuka Obsługi Penisa 2”. Sporo o mężczyznach, ich wyobrażeniach, mitach na temat tego, czego chcą kobiety, o uzależnieniu od porno, masturbacji, sildenafilu i psychologii seksualności. Czytając ją miałam momentami wrażenie, że jestem na tym portalu. Dokładnie opisane są schematy, które obserwuję tutaj każdego dnia. Myślę, że nawet 80% osób funkcjonuje według podobnych mechanizmów, często nie zdając sobie z tego sprawy. To książka nie tylko o seksie, ale przede wszystkim o relacjach, potrzebach, samotności, bliskości i o tym, jak bardzo potrafimy oszukiwać sami siebie. Bardzo ciekawa lektura. Polecam.
Zerżnij mój mózg... ♥️
Myślą,
mową,
uczynkiem
i zadbaniem...
Myślą,
mową,
uczynkiem
i zadbaniem...
Jeśli che**eks, sildenafil, pornografia, masturbacja czy wielogodzinne siedzenie na portalach i aplikacjach przejęły kontrolę nad Twoim życiem, chcę Ci powiedzieć jedno: nie jesteś z tym sam. Ja też kiedyś byłam w takim miejscu. Coraz mniej interesowało mnie prawdziwe życie. Relacje, znajomi, obowiązki schodziły na dalszy plan. Coraz częściej wybierałam odcięcie od rzeczywistości i ucieczkę w świat intensywnych bodźców, fantazji i chwilowej ulgi. Przez długi czas wydawało mi się, że mam nad tym kontrolę. Dopiero później zrozumiałam, że to już nie ja decyduję, tylko uzależnienie. Jeśli łapiesz się na tym, że całe Twoje życie zaczyna kręcić się wokół seksu, pornografii, aplikacji, chemseksu czy poszukiwania kolejnego bodźca, zatrzymaj się na chwilę i zadaj sobie pytanie: czy naprawdę żyję tak, jak chcę? Dobra wiadomość jest taka, że można z tego wyjść. Wiem, bo sama wyszłam z miejsca, które wydawało mi się bez wyjścia. Nie musisz walczyć sam. Rozmowa z terapeutą uzależnień lub psychoterapeutą pracującym również w obszarze seksuologii może być początkiem ogromnej zmiany. Nie czekaj, aż stracisz kolejne lata. Poproś o pomoc. To może być jedna z najlepszych decyzji w Twoim życiu. ❤️
👌👌👌
To historia uzależnienia od Che**eksu .. od środka .. to historia potrzeby bliskości i potrzeby wstrząsu. Kiedy machina ruszyła, straciłam wszelkie hamulce. Byłam w stanie zrobić wszystko, wydać każde pieniądze, kupić gigantyczne ilości towaru, byle tylko mieć kartę przetargową. Myślałam, że jeśli będę miała towar, jeśli zaoferuję mu wszystko, to on znowu przyjedzie. Byłam gotowa gnać za nim wszędzie.I w tym wszystkim najgorsze, najbardziej przewrotne było to, że wtedy nie chodziło już nawet o seks. Seks przestał być celem. Chodziło o coś znacznie głębszego, o tę cholerną, uciekającą chwilę. Chciałam ją zatrzymać, zamrozić, schwytać z powrotem do klatki. Chciałam znowu poczuć to zjednoczenie, to bezpieczeństwo normalnego człowieka, które zobaczyłam w nim na samym początku. Kupowałam chemię nie po to, by ćp*ć, ale po to, by kupić jego obecność i uciszyć potworny, rozrywający klatkę piersiową głód bliskości. Fragment z ostatniej relacji z tego portalu, w której utknęłam..
Mocne😱
Nie jestem „zepsuta”. Jestem żywa. Szukaliście mnie w definicjach podręcznikowych? Nie znajdziecie. Kiedy weszłam do gabinetu terapeutycznego, myślałam, że to miejsce dla ludzi szukających prawdy. Pomyliłam się. To była fabryka normalności, która z moich życiowych wyborów zrobiła katalog defektów.
Pamiętam ten dzień. Terapeutka zapytała o mój związek. Bez ogródek, z tą moją przeklętą szczerością, powiedziałam, jak jest. Że partner gotuje mi obiady, sprząta, szanuje moją wolność i pozwala mi na seks z innymi. W pokoju zapanowała cisza tak gęsta, że można by ją kroić nożem. Dziesięć osób wpatrzonych we mniejszy jak w zjawisko z innego wymiaru. A potem to: „Jesteś totalnie zepsuta. Nie czujesz nawet grama wstydu”. „Zepsuta”. Te słowa uderzyły we mnie mocniej niż jakakolwiek substancja. Ale nie dlatego, że poczułam wstyd. Poczułam wściekłość. Czystą, gorącą wściekłość kogoś, kto wreszcie zrozumiał, że system nie chce go leczyć. System chce go uciszyć. Tak samo, jak uciszano mnie w domu rodzinnym, gdzie moja energia była „zbyt głośna”, a moje bycie sobą było „zbyt męczące”. Więc poszłam dalej. Doszłam do ekstremum. Do miejsca, w którym już nic nie podnosiło mojej adrenaliny. Seks był za mały. Emocje były za płaskie. Ludzie byli za spokojni.
Potrzebowałam więcej. Mocniej. Brudniej. Intensywniej. Chciałam czuć, że żyję. A skoro zwykłe życie nie działało zaczęłam je podkręcać. Ekstremum zaprowadziło mnie w świat homoseksualnych mężczyzn. Świat, który był jak eksplozja. Intensywny. Bez hamulców. Bez półśrodków.
Tam adrenalina była walutą. Tam nikt nie udawał grzeczności. I w tej intensywności zobaczyłam coś, czego wcześniej nie widziałam. Dwie różne funkcje. Dla części z nich to była wspólnota. Przynależność. Bycie „u siebie” w świecie, który wcześniej ich odrzucał a chemia była mostem do bliskości. Dla mnie? To była dopamina. Ucieczka od nudy. Od ciszy. Od stabilności, która wydawała się śmiercią. To nie była potrzeba przynależności. To była potrzeba wstrząsu. I kiedy wracasz z takiego miejsca… to nie jest po prostu powrót. To jest reset systemu. Organizm nie zna już normalnego poziomu bodźców. Czułość jest za słaba. Spokój jest za cichy. Zwykły seks jest za… zwykły. Nie da się wrócić bez detoksu. Nie tylko od substancji. Od intensywności. Od seksualnego przestymulowania. Od adrenaliny. Jeśli pytasz, jak z tego wyjść - odpowiedź jest prosta. Trzeba nauczyć się wytrzymać ciszę. Wytrzymać brak bodźca. Wytrzymać zwyczajność. Bez podkręcania świata. Moje życie wywróciło się do góry nogami, ale w tym chaosie wreszcie zaczęłam słyszeć własny głos. I to jest głos, którego nie zamierzam więcej uciszać. Jeśli Twoim jedynym sposobem na poczucie bliskości była substancja, a jedynym miejscem, gdzie mogłaś być sobą, była ciemność pokoju – to nie jesteś zepsuta. Jesteś po prostu człowiekiem, którego świat nigdy nie nauczył, że zasługuje na coś więcej niż tylko na bycie „zbyt”.
Ja już nie zamierzam być cicho.
Pamiętam ten dzień. Terapeutka zapytała o mój związek. Bez ogródek, z tą moją przeklętą szczerością, powiedziałam, jak jest. Że partner gotuje mi obiady, sprząta, szanuje moją wolność i pozwala mi na seks z innymi. W pokoju zapanowała cisza tak gęsta, że można by ją kroić nożem. Dziesięć osób wpatrzonych we mniejszy jak w zjawisko z innego wymiaru. A potem to: „Jesteś totalnie zepsuta. Nie czujesz nawet grama wstydu”. „Zepsuta”. Te słowa uderzyły we mnie mocniej niż jakakolwiek substancja. Ale nie dlatego, że poczułam wstyd. Poczułam wściekłość. Czystą, gorącą wściekłość kogoś, kto wreszcie zrozumiał, że system nie chce go leczyć. System chce go uciszyć. Tak samo, jak uciszano mnie w domu rodzinnym, gdzie moja energia była „zbyt głośna”, a moje bycie sobą było „zbyt męczące”. Więc poszłam dalej. Doszłam do ekstremum. Do miejsca, w którym już nic nie podnosiło mojej adrenaliny. Seks był za mały. Emocje były za płaskie. Ludzie byli za spokojni.
Potrzebowałam więcej. Mocniej. Brudniej. Intensywniej. Chciałam czuć, że żyję. A skoro zwykłe życie nie działało zaczęłam je podkręcać. Ekstremum zaprowadziło mnie w świat homoseksualnych mężczyzn. Świat, który był jak eksplozja. Intensywny. Bez hamulców. Bez półśrodków.
Tam adrenalina była walutą. Tam nikt nie udawał grzeczności. I w tej intensywności zobaczyłam coś, czego wcześniej nie widziałam. Dwie różne funkcje. Dla części z nich to była wspólnota. Przynależność. Bycie „u siebie” w świecie, który wcześniej ich odrzucał a chemia była mostem do bliskości. Dla mnie? To była dopamina. Ucieczka od nudy. Od ciszy. Od stabilności, która wydawała się śmiercią. To nie była potrzeba przynależności. To była potrzeba wstrząsu. I kiedy wracasz z takiego miejsca… to nie jest po prostu powrót. To jest reset systemu. Organizm nie zna już normalnego poziomu bodźców. Czułość jest za słaba. Spokój jest za cichy. Zwykły seks jest za… zwykły. Nie da się wrócić bez detoksu. Nie tylko od substancji. Od intensywności. Od seksualnego przestymulowania. Od adrenaliny. Jeśli pytasz, jak z tego wyjść - odpowiedź jest prosta. Trzeba nauczyć się wytrzymać ciszę. Wytrzymać brak bodźca. Wytrzymać zwyczajność. Bez podkręcania świata. Moje życie wywróciło się do góry nogami, ale w tym chaosie wreszcie zaczęłam słyszeć własny głos. I to jest głos, którego nie zamierzam więcej uciszać. Jeśli Twoim jedynym sposobem na poczucie bliskości była substancja, a jedynym miejscem, gdzie mogłaś być sobą, była ciemność pokoju – to nie jesteś zepsuta. Jesteś po prostu człowiekiem, którego świat nigdy nie nauczył, że zasługuje na coś więcej niż tylko na bycie „zbyt”.
Ja już nie zamierzam być cicho.
Głębokie. 👍👍👍
Jutro w godzinach ( w sobotę ) mam czas w godzinach 8 - 15.30 ..🌿💆
Přidal nové soukromé snímek.
